Microbitbot

Enkele maanden geleden stond ik voor het eerst voor de klas. Hoe dat zo kwam? Op het moment dat ik de 25 paar grote ogen me aan zag kijken en ik ze me spontaan meester Liam hoorde noemen, stelde ik me precies diezelfde vraag. Maar het antwoord is redelijk eenvoudig. Het is de schuld van een vriend van me die hier in het dorp woont. Hij is een ongelooflijke nerd, van het totaal niet autistische soort. Ik heb hem misschien wel eens genoemd in relatie tot het LoRa-netwerk dat hier in Woubrugge al enkele jaren dekkend is. Of laten vallen dat het niet nuttig, maar wel leuk is om je huis in Minecraft na te bouwen – een digitale tweeling, zo je wilt – en alle virtuele licht- en andere schakelaars te koppelen aan hun evenbeeld in de echte wereld.

Hoe het ook zij, het moet tijdens één van de ‘beer, bytes en pizza-avonden’ zijn geweest dat we over onze basisscholen te spreken kwamen. Meervoud, want in ons nog geen 6.000 inwoners tellende dorp hebben we er twee. Allebei doen ze hun stinkende best onze kinderen voldoende nuttige bagage mee te geven. Maar allebei vinden ze het lastig invulling te geven aan techniek. Zou het daarom niet leuk zijn een paar microcomputertjes aan te schaffen en een paar lesjes te verzorgen?

Die computertjes werden Microbits. Enerzijds omdat ze goedkoop zijn en ontzettend veel aan boord hebben, zoals een accelerometer, lichtsensor, microfoon, temperatuursensor en nog wat gevoeligheden. Ook beschikt hij over een mooi matrix-schermpje om er teksten en getallen op te toveren en kan je er draadloos mee communiceren. En alsof dat nog niet genoeg is, maakt hij deel uit van een heuse ‘klooikoffer’ vol extra ledlampjes, kopertape, krokodillenbekjes en voorbeeldenboekje, én kan je de Microbit grafisch programmeren.

Inmiddels zijn we er wel aan gewend. En de kinderen ook aan ons. Zes lessen hebben we gedraaid, nog negen te gaan. De dingen die ze bedenken zijn verbluffend. Het enthousiasme ook. Ik herken het en ben groot fan geworden van de Microbit. Mijn zinnen voor een volgende opdracht heb ik gezet op een Microbitbot: een robot met een Microbit als besturing. Hij zal vast niet zo mooi zijn als de oplossingen die tijdens de Vision, Robotics & Motion te zien zijn geweest. Maar wie weet, zorgt hij er wel voor dat enkele van ‘onze leerlingen’ eens in Veldhoven komen neuzen of ooit misschien zelfs meedoen aan de Brabant Robotic Challenge.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.