Land van 4.0

Onlangs was ik weer eens in het land van 4.0. Ik heb het dan natuurlijk over Duitsland, dat toen overigens nog de illusie had haar wereldtitel te kunnen verdedigen. Reden van dit bezoek was Automatica. Een prachtige robotbeurs waarover in het dossier van dit nummer van alles te lezen en te zien valt.

Maar eerst dit. Hoewel ik relatief vaak bij onze oosterburen op bezoek ga en er al eens vaker mijn beklag over heb gedaan, was het 4.0 contrast dit keer zo hoog, dat het me toch weer van het hart moet. Stel je het volgende voor. Je komt vanuit Hongarije. Een populaire vakantiebestemming bij de Duitsers, dat zeker. Maar ook een land waar de infrastructuur wat achter blijft. Toch schalt de hele rit Spotify probleemloos door de luidsprekers. Gewoon via 4g, ook op het platteland dat door een wispelturige tweebaans 84 van Balaton naar Sopron wordt doorklieft. We rijden Oostenrijk in. Eindelijk een fatsoenlijke snelweg. De muziek speelt vrolijk verder. De Duitse grens, nog steeds geen probleem. Totdat mijn telefoon besluit dat het tijd wordt voor een ander netwerk.

Gelukkig heeft Google Maps voldoende buffer om ons de juiste richting op te blijven sturen. Maar de muziek hapert en stopt, zoals zo vaak in één van de vele zwarte signaalgaten die het land van 4.0 rijk is. Een gevolg van tele­comaanbieders die elkaar in een juridische wurggreep houden. Althans, dat heb ik me wel eens laten vertellen. Het land van 4.0 wil
ver vooroplopen in automatiseringstechniek.

Wereldkampioen digitalisering worden. Maar de papiergedreven bureaucratische molens draaien er maar langzaam. En het volk vindt het prima. Zij verkiezen papier boven bits en bytes. Wie in de ochtend een ontbijtje bij de bakker wil eten kan maar beter cash op zak hebben, ondervonden we hongerig twee keer achter elkaar. En wie geen printeditie van
Vision + Robotics meeneemt naar de beurs ter accreditatie als pers heeft ook een probleem. Het feit dat er tien jaargangen Vision + Robotics online staan met in elke editie de kop van de hoofdredacteur, zou natuurlijk wel ergens op kunnen duiden. Maar in tegenstelling tot papier, is het wel verdacht. Sterker nog, de kaartjes voor de grootste robotbeurs ter
wereld kan je wel digitaal ontvangen, maar wil je naar binnen, dan moet er geprint worden. Daar bij die hele lange rij met een half uur wachttijd kan het. Wat? Digitaal barcodes lezen? Kom nou, dat doe je maar in je eigen land.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.