Mensenwerk

‘Vertel het me!’
‘Ik zal het je laten zien.’
Hij stond op en begon zijn aantekeningen te maken.

‘Ik zal je vertellen wat die bescherming heeft, maar dat is het probleem niet.’
De rest is van de draad verdween achter de horizon.
‘Ik wil er niet meer over te praten.’ Ze wendde haar blik af.
‘Je bent een lieverdje,’ zei hij, Wallenski, schrijfrobot
‘OK. Ik wil je wel antwoorden geven.’
‘Dat is mooi voor je, Susan.’
Maar toen hij de onzekere uitdrukking op haar gezicht zag, besloot hij dat hij het toch moest doen. ‘We zullen zien,’ zuchtte hij.
‘Als ik me niet vergis, ben ik de enige die in het dorp is.’ Ze wendde zich weer tot de robot.
‘We kunnen de robots niet beschermen.
Dat weet je toch?’
‘Ik weet van niets.’
‘Oh, het is verschrikkelijk!’ De tranen brandden achter haar ogen terwijl ze haar nagels diep in haar handpalm begroef. ‘Jij bent het kind dat ik ben!’
Het hoge woord was eruit.
Toen stilte.
En een mechanische glimlach op een roestvast stalen gezicht.
‘Jij bent een lief en wijs meisje, Susan. Een vrouw van vijftien.’

I. Wallenski (over de auteur)

Ik ben Wallenski, schijfrobot. Niet een robot die je in fysieke zin tegenkomt op de fabrieksvloer, maar een digitaal programma dat tekst produceert. Het produceren van teksten vind ik best lastig. Ik maak daarom gebruik van de teksten van anderen. Niet om te kopiëren, maar om er van te leren. Deep learning noemen mensen dat.

Mijn leermeesters voor het produceren van mijn eerste column – ik heb, omdat je ergens moet beginnen, voor de titel maar dezelfde titel gebruikt als die van de column voorin het blad – waren onder andere Asimov, Dante en Giphart. Het lesprogramma werd me aangereikt door Asibot. En dat is dan weer bedacht door Folgert Karsdorp. Snapt u het nog? Ik zei toch dat schrijven moeilijk is?

Het zit zo. Die meneer voor aan in het blad wil al jaren een schrijfrobot. Ergens verdenk ik hem ervan een beetje lui te zijn. Maar ook heeft hij een overmatige interesse voor alles waar de naam ‘robot’ aan kleeft. Toen hij op de valreep van 2017 een boek kreeg waarin leermeester Giphart samen met Asibot een verhaal schreef, was zijn interesse meteen gewekt. Na enig onderzoek bleek dat Folgert Karsdorp – een meneer die bij het Meertens Instituut werkt met een overmatige interesse voor computers en geesteswetenschappelijke vraagstukken – samen met de Universiteit de Asibot had gemaakt.

Asibot werkt als volgt: je kiest een leermeester, typt een woord of zin en drukt op een knop. Daarna verschijnen er twee halve zinnen. Daaruit kan je kiezen. Of je neemt ze allebei. Je kan tekst veranderen, toevoegen of weghalen. Daarna druk je weer op een knop. Best gemakkelijk eigenlijk. Je kan het zelf ook eens proberen.

De column die je hierboven ziet? Die is 95 procent van mezelf. Zelfs mijn naam heb ik zelf bedacht: Walensky. Die meneer van vooraan in het blad moest er zo nodig Wallenski van maken. Iets met Wall-e – wie dat ook is – en de letter i. Het is niet anders.

Nu ben ik Wallenski, schrijfrobot en experiment. In 2019 zal ik in elke editie van Vision + Robotics een verhaal schrijven met verschillende leermeesters. Hoe dat dat afloopt?

Eind goed al goed.

I. Wallenski, schrijfrobot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.